ماجرا از این قرار است که یکی از دوستان بسیجی در دانشگاه با من تماس گرفت و گفت که تعدادی کارت دعوت دانشجویان به افطاری رئیس جمهور در اختیار بسیج دانشجویی و نهاد رهبری در دانشگاه قرار گرفته است. از من پرسید اگر مایل هستم، یک کارت هم به اسم من صادر شود. من هم از خداخواسته (چون عضو بسیج نیستم و کمتر پیش می‌آید که در اینگونه مراسم حضور پیدا کنم) قبول کردم. همه چیز به خوبی و خوشی پیش رفت و جلسه با احمدی‌نژاد هم همانطور که پیش‌بینی می‌کردم، بسیار شیرین و لذت بخش بود. مطالب مختلفی در این دیدار بیان شد؛ از انتقاد شدید از آقای دست راست تا گزینشی بودن جلسه و امثالهم. من که اصولا ارتباطی با این جمع نداشتم و ندارم، زیاد اهمیتی به این حرف‌ها ندادم و سعی کردم از حضور در محضر رئیس جمهور حداکثر استفاده را بکنم. البته برخی اقدامات و چهره‌ها حکایت از یک برنامه‌ریزی البته ناموفق می‌داد.

گذشت و ما هم از همه جا بی‌خبر برگشتیم منزل و شب را به صبح رساندیم و راس ساعت 9 رسیدیم محل کار. همین که کامپیوتر را روشن کردم و رفتم سراغ گودر (گوگل ریدر)، دیدم که یکی از دوستان! عکس خبرگزاری ایسنا که من را در جلسه دانشجویان با رئیس جمهور نشان می‌دهد، به اشتراک گذاشته و تیتر زده "دم خروس دوستان مشایی چی." همین عکس کلی مسائل حاشیه‌ای به دنبال داشت و تا مرز ارتداد من هم پیش رفت.

برگردم به همان موضوعی که اول متن اشاره کردم. آقای خامنه‌ای بارها و بارها بر "جذب حدکثری و دفع حداقلی" تاکید کرده‌اند. ایشان بارها گفته‌اند حتی با دشمنان هم طوری مدارا کنید که زمینه برای بازگشتشان فراهم شود؛ آنوقت برخی به ظاهر ولایتمداران که تنها چیزی که از ولایتمداری یاد گرفته‌اند "آقا... آقا" کردن است، نه تنها جذب حداکثری نمی‌کنند، بلکه جذب حداقلی هم نمی‌کنند و کلا دنبال حذف هستند. یعنی مهدی خانعلی‌زاده که تمام زندگی‌ و تفکراتش روی اینترنت است و همه می‌دانند که چه مشربی دارد، به خاطر دیدار با رئیس جمهور منتخب ملت، ناگهان تبدیل به یک منافق و بلکه یک ملحد می‌شود! واقعا حس بدی بود وقتی یکی از خانم‌های فعال در گودر که سابقه آشنایی تقریبا کاملی از من دارد، در چت از من پرسید: "آقای خانعلی‌زاده! فلانی می‌گوید شما نفوذی هستید. نظر شما چیه؟". یعنی خداوکیلی تاحالا چنین حس بدی نداشتم. از همان لحظه سوزش معده شدیدی گرفتم و با توجه به ماه رمضان، تا افطار مجبور شدم بسوزم و بسازم؛ البته کار به جایی رسید که شب هم نتوانستم پلک بر پلک بگذارم.

یکی دیگر از به ظاهر دوستان تهمت زده که تو عضو ستاد ونک فلانی هستی و تو پول گرفته‌ای و نمک مشایی می‌خوری و قس علی هذا. نکته جالب اینجاست که یکی از این افراد نوشته است که خانعلی‌زاده اصلا دانشجو نیست و برای پر کردن سالن دعوت شده بود!

همانطور که در گودر گفتم، الان هم می‌گویم که از هیچکدام از این افراد نمی‌گذرم. اگر آخرتی در کار باشد که هست، تسویه حساب من با آن‌ها باشد همانجا. با همان‌هایی که جنبش دانشجویی را ارث پدری می‌دانند و به نام خودشان سند زده‌اند. البته بعید می‌دانم این افراد اصولا اعتقادی به قیامت و معاد داشته باشند که حالا من آن‌ها را به روز "تبلی السرائر" حواله می‌کنم.

من هیچوقت از لفظ "امام خامنه‌ای" استفاده نمی‌کنم. من هیچوقت عکس ایشان را روی قلبم نمی‌گذارم. من ایشان را "آقای خامنه‌ای" می‌خوانم اما از تمام این مدعیانی که صبح تا به شب عکس ایشان را به اشتراک می‌گذارند و "آقا... آقا" می‌کنند، بیشتر به ایشان ارادت دارم. از تمام این مدعیان از همه جا بی‌خبر بیشتر خودم را ولایی و پیرو ایشان می‌دانم و از همه این افراد بیشتر برای حفظ کشورم از جان مایه گذاشته‌ام.

به کوری چشم مدعیان، هزار بار دیگر هم برای دیدار با احمدی‌نژاد دعوت شوم، نه با گام که با سر می‌روم تا رئیس جمهور عزیزم را ببینم و صحبت‌های شیرینش را بشنوم. البته دوستانی که در تیم آقای دست راست هستند هم حواسشان باشد که درحال فروش آخرت با متاع اندکی هستند.

نکته: خدا لعنت کند این آقای دست راست را که باعث شده بچه حزب‌اللهی‌ها به جان هم بیفتند.