حماس به عنوان یک سازمان سیاسی که شاخه ای نظامی به نام گردان های «شهید عزالدین قسام» دارد، در یک انتخابات تایید شده و آزاد که نمایندگان اتحادیه ارودپا و حتی جیمی کارتر بر آن نظارت داشته اند شرکت کرده، و در این انتحابات مجلس که می بایست منجر به تشکیل دولت می شد پیروز شد.

محمود عباس، جانشین عرفات، رئیس مقتول تشکیلات خودگردان، با رفتاری همچون دیکتاتورها، و نماد جریان شکست خورده ی انتخابات، در راه ادامه ی فعالیت کابینه ی حماس و موتلفین اش مشکل تراشی می کند، کار حتی به دستگیری نمایندگان حماس در مجلس توسط نیروهای امنیتی تشکیلات خودگردان می رسد؛ درگیری شدید می شود؛ تلاش های دولت های عربی برای آشتی این دو گروه به نتیجه نمی رسد، بالاخره حماس در بخشی از زمین های اشغال نشده، غزه، به پیروزی می رسد؛ و حتی به مدارکی دست پیدا کرده و منتشر می کند که نشان دهنده ی ارتباط مستقیم نیروهای امنیتی تشکیلات خودگردان و اسرائیل است.

کشورهای اروپایی، آمریکا، اسرائیل و اکثر اعراب، که برای فشار به حماس برای پذیرفتن خواست گروه شکست خورده ی انتخابات، پیش از این ارسال کمک های بین المللی به فلسطین را محدود کرده بودند، دایره ی محاصره را تنگ تر می کنند؛ و پس از درگیری های گردان های قسام و اسرائیل آتش بسی 6 ماهه برقرار می شود؛ اما همچنان دایره ی محاصره در دوران آتش بس تگ تر می شود، تا اینکه به پایان آتش بس نزدیک می شویم و می رسیم به این روزهای اخیر …

+ ادعا: حماس آتش بس را نقض کرده است و موجب جنگ جدید شده است؛ و از زاویه ایجاد یک جنگ خونین برای مردم غزه محکوم است.

پاسخ:

واقعیت این است که؛

اول، اسرائیل با تنگ تر کردن محاصره بر مردمی که به خاطر رای دادن به حماس در حال تنبیه بودند در حال جنایت بود، و وقتی به این توجه کنیم که این محاصره با ابزار نظامی انجام می شده است، بهتر می توان واژه ی «جنایت جنگی» را روی آن نهاد؛ شاید در اینجا کسی بگوید در این امر بیشتر مصر مقصر است، و به جای اسرائیل باید مصر را هدف قرار داد؛ ولی باید توجه داشت طبق قرار داد کمپ دیوید، اسرائیل در مورد گذرگاه رفح و مرز مصر و غزه و حق وتو دارد، و در غیر این صورت بعید است که مصر تا این حد فشار های مردمی را تحمل کند، در واقع مصر برای هر اقدامی برای گذرگاه رفح و مرزهای مصر و غره می بایست با اسرائیل هماهنگ کند.

دوم، اسرائیل به غیر از قضیه محاصره، به صورت درگیری نظامی هم از اول به آتش بس پایبند نبوده است، در اینجا وبلاگ بامدادی به خوبی این موضوع را توضیح می دهد:

«در درجه‌ی اول اسرائیل هرگز آتش‌بس را [در عمل] قبول نکرده است. از همان ابتدای ظاهرا آتش بس، اسرائیل در داخل نوار غزه یک «ناحیه‌ی ویژه‌ی امنیتی» (special security zone) تعیین کرد و اعلام کرد فلسطینی‌هایی که داخل این ناحیه شوند مورد هدف قرار خواهند گرفت. به بیان دیگر، اسرائیل رسما بیان کرد که به سربازان خود مجوز داده است به کشاورزان یا افرادی که تلاش کنند سر زمین خودشان [اگر در این ناحیه می‌بود] بروند شلیک کنند، کاری که نه تنها تخلف از آتش‌بس بود بلکه تخلف از قوانین بین‌المللی نیز هست.

علی‌رغم موارد مختلفی که اسرائیلی‌ها به سمت فلسطینی‌ها شیلیک کردند و منجر به مجروح شدن چند نفر شد، حماس از لحظه‌ی شروع آتش‌بس یعنی 19 ژوئن 2008 تا روزی که اسرائیل در چهارم نوامبر 2008 به غزه حمله‌ی هوایی کرد و پنج فلسطینی را کشت و چند نفر را زخمی کرد و عملا [و علنا] به آتش‌بس پایان داد، به آن وفادار ماند.

همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، نقض علنی آتش‌بس از سوی اسرائیل منجر به انتقام‌گیری شبه‌نظامیان در غزه شد که در پاسخ به سوی اسرائیل موشک شیلیک کردند. شیلیک موشک از سوی غزه به اسرائیل که به عنوان بهانه‌ی حمله‌ی هوایی اسرائیل به غزه مورد استناد قرار گرفته در واقع پاسخ مستقیم حمله‌ی هوایی اسرائیل به غزه بوده است، [شکستن یک جانبه‌ی آتش‌بس از سوی اسرائیل چندان در رسانه‌ها منعکس نشده است].

قابل پیش‌بینی بود که عمل‌کرد اسرائیل و نقض آتش‌بس توافق شده از سوی این کشور، منجر به تشدید (escalation) حملات موشکی به سوی اسرائیل می‌شود.»

سوم، حتی اگر قضیه درگیری نظامی گردان های عزالدین قسام با اسرائیل در نظر نگیریم، حماس برای شکست محاصره به شدت از طرف جامعه غزه تحت فشار بوده است، و بعید نیست برای خروج از این وضعیت و عدم تکرار آن به هر اقدامی دست بزند، که یکی از آنها در گیری نظامی است؛ خصوصا که با آنکه وضعیت محاصره از نظر قتل غیر نظامیان دستکمی از وضعیت فعلی نداشت، ولی برای تحریک احساسات جهانی خصوصا احساسات ملت عرب برای یاری غزه وضعیت جنگی و دیوانگی اسرائیل برای بمباران هوایی موثر تر بوده است، البته من فکر نمی کنم حماس با همچین هدفی اقدام کرده باشد، ولی بهرحال این نتیجه ی میمون برای مقاومت در تحریک احساسات و تشدید روحیه انقلابی ملل مسلمان را نمی توان نادیده گرفت.

چهارم، اما کسانی که دایم این ادعا را مطرح می کنند، از زاویه این موضوع را مطرح می کنند، که گویی حماس در موقعیت نامشروع قرار دارد و در حال آزار اسرائیل نامهربان است؛ ولی نباید فراموش کرد، که حتی اگر بر فرض محال بپذیریم اسرائیل حق موجودیت دارد، این حق موجودیت از نظر قانونی محدود به زمین های مصوب سازمان ملل در سال 1948 است، که با زیاده خواهی و اشغالگری اسرائیل به مرزهای سال 67 می رسد؛ ولی در حال حاضر اسرائیل مناطق بیشتری حتی از مناطق 67 را اشغالگر کرده است، و بی شک در حال حاضر در وضعیت اشغالگری است، و حماس حتی اگر اسرائیل را نه در مرزهای 48 که در مرزهای 67 بپذیرد باز در برابر یک اشغالگر قرار دارد که به عنوان یک سازمان سیاسی دارای یک گروه چریکی برای آزاد کردن مناطق میهنی مسئول است.

پنجم، آزادی خون می خواهد. ما ایرانی ها بهترین اثبات این گزاره هستیم؛ از اخراج پرتغالی ها، نبردهای میرزا کوچیک خان تا انقلاب سال 57 و جنگ 8 ساله ایران و عراق؛ آیا با همین استدلال نمی بایست در جنگ 8 ساله به خاطر کمتر ریخته شدن خون از کردستان و خوزستان می گذشتیم؟؛ ما امروز حتی حاضر نیستیم از سه جزیره ی لم یزرع خود در خلیج فارس بگذریم، و حتی از نام فارس بر روی خلیج فارس، آن وقت چگونه است که از فلسطینیان می خواهیم برای کم شدن خشونت از آزادی خاک خود بگذرند؟ خون می خواهد، هر چقدر هم که خون ریخته شود باز هم به آزادی و استقلال می ارزد.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 ، ساعت 12:55 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )