خبر نامزدی میرحسین موسوی، برای همگان از جمله خود من جالب و غیرمنتظره بود. خبرهایی شنیده بودم مبنی بر گلایه های موسوی از خاتمی و اینکه چرا با او هماهنگ نشده است و ناگهانی نامزدی خود را اعلام کرده است (+) اما فکر نمی کردم این اختلافات، به حدی برسد که صحبت های قبلی خاتمی مبنی بر ((یا من می آیم یا میرحسین)) زیر سوال برود. در هر صورت اکنون، میرحسین موسوی-آخرین نخست وزیر جمهوری اسلامی ایران- رسما نامزد انتخابات ریاست جمهوری دهم شده است. در روزهای پس از اعلام خبر نامزدی میرحسین، تحلیل های فراوان و گوناگونی از سوی طیف ها و افراد مختلف سیاسی ارائه شد که هر کدام از زاویه دید خود به بررسی این موضوع پرداختند. من هم بد ندیدم تا با جمع بندی مطالبی که توسط دیگران بیان شده است، به تحلیل نتایج و عواقب حضور موسوی در انتخابات بپردازم:

الف) به قول دوست خوبم، امیرحسین ثابتی، در صورت حضور موسوی در انتخابات سال 88، برنده اصلی این انتخابات، نظام مقدس جمهوری اسلامی است (+). واقعیت این است که موسوی و احمدی نژاد هر دو دارای یک زمینه فکری مشترک هستند. هر دو آرمانگرا هستند و هر دو به تعالی اندیشه های امام راحل (ره) و آرمان های انقلاب اسلامی می اندیشند. شخصا اعتقاد دارم که موسوی را در جبهه اصلاحات (به معنای سیاسی، نه معنای لغوی) دانستن، بزرگترین خیانتی است که می توان در حق وی انجام داد. موسوی یک اصولگرای تمام عیار است. این موضوع را می توان از بیانیه انتخاباتی اش به راحتی فهمید. تفاوت احمدی نژاد و موسوی در روش آنان برای اجرای تفکراتشان است. یعنی احمدی نژاد از راه خودش ایران را به آرمان های انقلاب می رساند و موسوی نیز از راه خودش. در واقع، این اولین بار است که شاهد یک انتخابات به معنای واقعی کلمه در ایران هستیم. متاسفانه در دوره های قبلی انتخابات ریاست جمهوری، افرادی کاندیدا می شدند که از اساس با آرمان های انقلاب و امام راحل (ره) عناد داشتند. از همین رو است که من، ایران را آزاد ترین کشور جهان می دانم. حتی در ایالات متحده هم که داعیه دار آزادی است، مک کین و اوباما هر دو یک هدف دارند و آن هم کنترل و نابود کردن ایران است اما تفاوتشان در نحوه ساماندهی این هدف است. مخلص کلام اینکه رقابت احمدی نژاد و موسوی در انتخابات، بزرگترین دستاوردی است که بعد از گذشت 30 سال از انقلاب شکوهمند اسلامی عاید ملت ایران شده است. مهم، احمدی نژاد یا موسوی نیست. مهم، آنست که شرایط کشور به لطف الهی و زحمات بی دریغ دولت نهم طوری شده است که دیگر کاندیداها برای رای جمع کردن، شعار بازگشت به آرمان های سال 57 را سر می دهند.

ب) دولت نهم و در راس آن محمود احمدی نژاد، چه درست چه غلط، به عنوان نماینده طیف مذهبی و انقلابی و اصطلاحا حزب اللهی شناخته می شوند. زمین خوردن این دولت و عدم کسب رای برای دوره چهار ساله آتی، بزرگترین ضربه را به جبهه انقلابیون وارد می کند. طیف اصلاح طلب و ضد انقلاب می تواند با بهره برداری رسانه ای از این ماجرا، این موضوع را القا کند که مردم از احمدی نژاد خسته شده اند و در نتیجه، از آرمان های امام و انقلاب بیزاری می جویند. این مساله باعث می شود تا همه توان و تلاش خود را در این زمینه به کار گیریم تا احمدی نژاد مجددا انتخاب شود. زیرا شکست احمدی نژاد، حداقل در باور عمومی و سطحی جامعه، به معنای شکست گفتمان عدالتخواهی و آرمانگرایی است. همان گفتمانی که رهبر انقلاب، زنده شدن آن را بزرگترین دستاورد دولت احمدی نژاد می داند.

ج) شخصا فکر نمی کنم که با حضور موسوی در صحنه انتخابات، خاتمی نیز در این عرصه باقی بماند. عصبانیت زایدالوصف اطرافیان و حامیان خاتمی از این موضوع، خود نشاندهنده این اصل است که خاتمی کناره گیری خواهد کرد(+ و + و +). این موضوع، می تواند غمبارترین خبری باشد که به گوش طیف انقلابی ایران می رسد. انتخابات ریاست جمهوری دهم، می توانست زمینه ساز حذف خاتمی از عرصه سیاست ایران و به تبع آن، نابودی و اضمحلال ابدی جبهه اصلاحات باشد. در واقع موسوی با کاندیداتوری خود، یک فرصت بزرگ را از اصولگرایان سلب کرد و یک هدیه ویژه به اصلاح طلبان اهدا کرد: فرار از سوالات افکار عمومی و توجیه عدم حضور در انتخابات.

د) متاسفانه ویروس خطرناکی در میان طرفداران احمدی نژاد رایج شده است و آن هم تمسخر و کوچک انگاشتن مهدی کروبی است. درست است که کروبی در میان هیچکدام از گروه های سیاسی و حتی مردمی، جایگاه قابل قبولی ندارد اما مساله وجود دارد که کروبی را بسیار  خطرناک تر از خاتمی می کند و آن هم چیزی نیست جز ضعف اراده و سست عنصری وی. خاتمی با تمام ویژگی های منفی و مبتذلی که داشت، خاتمی بود. یعنی شخصیت خودش را داشت و در مسائل حیاتی، کمتر تحت تاثیر اطرافیان افراطی اش قرار می گرفت. کروبی اما اینطور نیست. طمع قدرت و زرق و برق آن، چشم کروبی را کور کرده است. افراطیون نیز که از بی ارادگی وی مطلع شده اند، همچون مگسانی در اطراف کروبی جمع شده اند تا پس از به قدرت رسیدن وی، اهداف شوم خود را بدون واهمه از اعتراض احتمالی کروبی، پیاده کنند و جمهوری اسلامی را به راهی ببرند که سرانجامی جز استحاله شدن نخواهد داشت (+ و +). در مجموع، کروبی شخصی نیست که رای بیاورد اما نباید او را کاملا از نظر دور نگه داشت. کاندیداتوری موسوی شاید بتواند کروبی را از خر شیطان پیاده کند و او را به انصراف از نامزدی ترغیب کند. این موضوع یک شمشیر دولبه است. هم می تواند باعث اجماع اصلاح طلبان شود و هم می تواند برنامه های جبهه اصلاحات را بهم بریزد و عرصه انتخابات را به دو اصولگرا یعنی موسوی و احمدی نژاد واگذار کند.

با توجه به مطالب بالا و با وجود تمام تفاسیر، رای من احمدی نژاد است. درست است که انتظاری که از او به عنوان یک فرد انقلابی داشتیم، برآورده نشده است و نقاط تاریک زیادی در کارنامه چهارساله او و دولتش به چشم می خورد اما فعلا تنها گزینه موجود است. شاید اگر کسی مثل سعید جلیلی کاندید می شد، اوضاع فرق می کرد و رای من به نفع کس دیگری داخل صندوق می رفت. در مورد میرحسین هم نمی توانم نظر خاصی بدهم. من او را نمی شناسم. پدر و مادرم خیلی از او تعریف می کنند اما به قول خودش، او میرحسین 20 سال پیش نیست که ناگهان به دهه 80 پرت شده است. او هم تغییر کرده است و من از همین تغییر می ترسم. به قول انگلیسی ها I do not know it is a chanche for better or worse .

باید به انتظار نشست و ماهای منتهی به خرداد را نظاره کرد.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی زاده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 ، ساعت 09:54 قبل از ظهر

به گوگل باز بفرستید به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )