رفرمیست های ایرانی (اینکه از بکار بردن کلمه اصلاح طلب ابا دارم، علت منطقی و لغوی دارد. اصلاح یعنی بررسی عیوب یک مجموعه و سعی در بهبود و رفع آن نواقص. حوادث اخیر و شعارهایی نظیر جمهوری ایرانی و دولت سبز ملی نشان داد که این دوستان اصلا به دنبال تصحیح خطاها نیستند بلکه از اساس به دنبال تغییر کلیت نظام هستند. لغت رفرمیست در زبان فارسی به اصلاح طلب ترجمه شده است ولی از نظر من این ترجمه صحیح نیست. پیشوند Re در زبان انگلیسی به معنای مجدد و تکرار است. Form هم به معنای سازماندهی و بناگذاری است. در واقع لغت Reformist به معنای شخصی است که در پی تخریب بنای فعلی و ایجاد یک بنای جدید است. شخصا ترجیح می دهم از این لغت برای نامگذاری این دوستان استفاده کنم) از ابتدا با شعار بنیادین ((گفتگو)) پای در عرصه سیاست ایران گذاشتند. این گروه همواره گروه رقیب را به توحش متهم می کردند و خود را نماد گفتگو می دانستند. اوج نمود این گفتمان و ایده سیاسی، ارائه پیشنهاد نامگذاری سال 2000 به نام ((گفتگوی تمدن ها)) از سوی رئیس جمهور رفرمیست وقت بود. رفرمیست ها همواره اصولگرایان را با القابی چون چماقدار، متوحش، گروه فشار و... می نواختند و در مقابل خود را نماد گفتمان، روشنفکری، بررسی و تحلیل و... می دانستند. نگاهی به هشت سال دولت رفرمیست ها گویای این مطلب است که این دولت صرفا یک دولت تئوریک بود و همواره بر طبل مناظره و مباحثه و تبادل نظر می کوبید (بگذریم از اینکه تا آنجا پیش رفتند که حتی عمیق ترین عقاید مذهبی مردم را نیز در امان نگذاشتند). به طور مثال گاندی به عنوان یک اسطوره به جوانان معرفی شد تا تساهل و تسامح را به اسم مبارزه مدنی به مغز جوانان وارد کنند.

پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم و برگزیده شدن مجدد رئیس جمهور احمدی نژاد، اتفاقاتی افتاد که حکایت قاطر و نیچه را در اذهان زنده کرد!!! کسانی که دائما دم از گفتگو و مباحثه می زدند ناگهان چنان از خود بی خود شدند که سطل های زباله شهری را هماورد خود دانستند و به مبارزه با آنان رفتند. شیشه بانک ها، اتوبوس های شرکت واحد، تابلوهای راهنمایی و رانندگی، خودروهای شخصی، منازل مسکونی و... از محبت این دوستان بی نصیب نماند. البته این دوستان عملکرد فوق را به دلیل موج احساسی آن مقطع زمانی می دانستند و ابراز داشتند که سران این جریان کماکان وفادار به شعارهای مدنی خویش است.

اکنون حدود 6 ماه از انتخابات گذشته است و انتظار است که دوستان به اصل خویشتن بازگردند ولی متاسفانه مساله ای که مشخص است این است که بزرگان این جریان نه تنها نتوانسته اند عوام را به شعارهای خود ملزم کنند، بلکه خود نیز به ورطه ای افتادند که قاطر، نیچه را در آن انداخت!!!

هفته گذشته سایت وبلاگ نیوز مطلبی را تحت عنوان مناظره دو وبلاگنویس اصولگرا و رفرمیست منتشر کرد. طرفین این مناظره امید حسینی (وبلاگ آهستان) به عنوان نماینده حامی جمهوری اسلامی و آرش آبادپور (وبلاگ کمانگیر) به عنوان نماینده مخالف جمهوری اسلامی بودند. با اینکه شخصا آبادپور را یکی از مهمترین عوامل موثر در تشنج آفرینی اینترنتی می دانم، از این اتفاق استقبال کردم و آن را نشانه ای برای تغییر رویه احساسی به سمت یک گرایش منطقی احتساب کردم. در کمال تعجب علیرغم استقبال اصولگرایان و افراد مستقل (نظیر زهرا اچ بی و بامدادی)، افرادی نظیر سمیه توحیدلو که کباده منطق و ادب می کشیدند و به دلیل پشتوانه مدرک علمی خود (دکترای جامعه شناسی) همواره خود را رهبر وبلاگنویسان رفرمیست می دانستند، به مخالفت با این مناظره برخواستند و اعلام کردند که با افراد معلوم الحال!!! نباید گفتگو کرد. این مدعا در صورتی شکل گرفته است که همفکران ایشان مشغول شعارنویسی در دستشویی ها و سرویس های بهداشتی هستند!!! معلوم نیست منظور خانم توحیدلو از منطق گفتگو همین اتفاق است یا خیر؟!! خانم توحیدلو اصلا هم به روی مبارکشان نمی آورند که اصولا خروجی کار یک جامعه شناس به صورت مکتوب است و اگر قرار نیست ایشان به مباحثه و مناظره بپردازند و می خواهند خواسته هایشان را با درگیری بیان کنند، پس چرا به جای تحصیل در رشته جامعه شناسی به کلاس های رزمی نرفته اند؟!!

یک نمونه خوب دیگر از این ماجرا بررسی سخنان صادق زیباکلام در دو مقطع زمانی مختلف است. زیباکلام که یکی از اعضای ستاد انقلاب فرهنگی در دهه 60 بود، در آن مقطع اظهار نظر معروفی کرد که: ((باید دانشگاه‌ها را سازمان‌یافته تعطیل کرد)). حالا این فرد تبدیل به یک روشنفکر شده است و مخالفت رسمی و قاطعی را با تغییر کتب درسی دانشگاهی و تحول در نظام علوم انسانی ابراز داشته است.

یک مورد دیگر هم می توان به ماجرای تریبون آزاد خبر بیست و سی در دانشگاه تهران اشاره کرد که دوستان مغزپسته ای رو به عربده کشی و درگیری آوردند.

مخلص کلام اینکه هر وقت خواستید حرفی از روشنفکران را سرلوحه زندگی خود قرار دهید، ابتدا کمی مکث کنید و پس از بررسی و تحلیل موضوع مورد نظر، به اجرای آن اهتمام بورزید.

نکته 1: فرانسه کشوری است که همین الان در قاره آفریقا مستعمره دارد. اینکه یک نفر وزیر امور خارجه این کشور را ((انسانی نامتعادل و مضحک)) بخواند، از نظر من باعث افتخار است. البته برخی دوستان این حق را دارند که تا کمر جلوی این فرد خم شدن را نشانه افتخار بدانند. ما که بخیل نیستیم!!

نکته 2: ما هر موقع با دوستان مغزپسته ای صحبت می کنیم، با قدرت اعلام می کنند که رسانه ملی را تحریم کرده اند (خاله من هم می گفت که تلویزیون را تحریم کرده است و فقط دلنوازان و مسافران و شمس العماره را می بیند!!!). حالا از دیروز تا حالا همین دوستان دائما درباره نکات ریز صحبت های رئیس جمهور در تلویزیون صحبت می کنند. احتمالا مشکل از گیرنده ها است!!! راستی مگر همین دوستان در سایت هایشان نقل نکرده بودند که مخاطبان تلویزیون به زیر چهل درصد رسیده است؟! مثل اینکه تنه همشان به تنه روشنفکرترین زن ایران خورده است.

نکته 3: دوستان مثل اینکه خیلی با مرغ حال کرده اند!!!

نکته 4: مشغله های کاری و فکری زیادی دارم. بابت به روز نبودن وبلاگ از همه مخاطبان عزیز عذرخواهی می کنم (البته می دانم بعضی ها کلی با این موضوع حال می کنند!!).