این عین واقعیت است. خیلی بخواهم حال بدهم باید بگویم که اکثریت مدیران و مسئولین کشور دقیقا مصداق همین ماجرا هستند. با ((ای دختر صحرا، نیلوفر...)) مشکل دارند ولی تا دلتان بخواهد از کارشان می زنند، نان بری می کنند، حق را ناحق می کنند و هزاران کار مدیریتی!!! دیگر.

کل معضلات و مشکلات مملکت حل شده است، فقط این مانده که کی و کجا زنان و مردان تمرین مختلط ورزشی داشته اند. این عین حقیقت است. در طی یک ماه گذشته، 4 بار مراجع فریاد کشیده اند که وا اسلاما!! دختر و پسر در فلان باشگاه ورزشی با هم مسابقه داده اند. مگر سر ماجرای نمایشگاه پلیس نبود؟ کل مراجع به صورت متحد با هم بیانیه دادند و این عمل جنایتکارانه!! را به محضر امام عصر تسلیت گفتند!!! بعد همان موقع اخبار گزارشی را پخش کرد درباره اینکه برای ساخت ضریح امام حسین (ع) حدود 1400 کیلوگرم طلا استفاده شده است. آن وقت مراجع بزرگوار، نه تنها کوچکترین ایرادی بر این کار نگرفتند، بلکه در مدح آن فتوا هم صادر کرده اند. یک شیرپاک خورده ای هم در این میان پیدا نشده که رو به حضرات بکند و بگوید شهر قم بالاترین تعداد فقیر در کشور را دارد. چرا این خرج اضافی را برای آنها اختصاص نمی دهید؟ مثلا اگر ضریح امام حسین از آهن باشد، از ارزش ایشان کاسته می شود؟ الان امام حسن چون در قبرستان بقیع است، از ارزش و معنویت شخصیت تاریخی ایشان کاسته شده است؟!

تمام مسلمانی ما در زبانمان است. چنان ولضالین می گوییم که عمرا یک عرب اصیل بدوی هم بتواند آن را از مخرج ادا کند (به نمازهایی که از تلویزیون پخش می شود نگاه کنید). اصلا هم نگاهی به نماز روح الله کبیر نمی اندازیم تا ببینیم که هیچ اتفاقی نمی افتد اگر برای رعایت حال روزه داران، نماز را کوتاه کرد و فقط یک سلام داد. وارد خانه مذهبیون که می شوی، هزار جور دعا و ورد و عکس فلان امام و بهمان آیت الله را می بینی. طرف زیر تابلوی چهار قل می نشیند و عین ریگ غیبت می کند. آخه نامسلمون، این در کجای اسلام آمده؟ کجای اسلام گفته که خانه ات را به گالری اسماالحسنی تبدیل کنی ولی قلبت تاریکخانه شیطان باشد؟ چرا اینقدر عوضی هستیم؟

برای تولد امام رضا (ع) جشن می گیریم. کلی هم حال می کنیم که تولد امام هشتم در هشتمین روز از هشتمین ماه از هشتمین سال از دهه هشتم تاریخ شمسی است (بازی با الفاظ را عشق می کنید؟!). رسانه ملی بزرگوار لطف می کند و برای بزرگداشت این روز گرامی، 12 ساعت برنامه زنده با اجرای رضا رشیدپور پخش می کند. داری برنامه را تماشا می کنی و با برنامه های مفرح اش!!! حال می کنی که یهو ((من نیکی نصیریان هستم و این شبکه پنج))!!! حالت از هر چی مذهب و مذهبی است بهم می خورد. یاد آن لحظه ای می افتی که در خانه برادرت روی مبل نشسته بودی و برادرت کانال را عوض می کند و ((من شهره آغداشلو هستم و This is my PMC)). بیشتر از اینکه بخواهی به مسئولان چیزی بگویی، دلت به حال غریب الغربا می سوزد. آش آنقدر شور شده است که برای جشن میلاد امام معصوم، از شبکه های مبتذل تقلید می کنیم. ((گر مسلمانی از این است که حافظ دارد، وای گر از پس امروز بود فردایی)).

بعد از سه سال تحصیل در دانشگاه، برای اولین بار رفتم دفتر بسیج. درخواست مجوز نشریه برای بسیج کرده بودم. یک جوان 22 ساله که تازه فارغ التحصیل شده بود و ماشاالله از شدت تقوا و شب زنده داری، هم اندازه فیل بود، نشست جلوی من تا از من مصاحبه بکند. باور کنید حتی یک ربع هم دوام نیاوردم. آخه مرتیکه، به تو چه ربطی داره که من نماز می خونم یا نه؟ به تو چه ربطی داره که من نماز جمعه میرم یا نه؟ به تو چه ربطی داره که من اسم همسر امام صادق را می دانم یا نه؟ حالا باز این خوبه. یک بار برای استخدام در یک شرکت دولتی عمرانی رفته بودم. وقتی طرف خواست شروع به سوال پرسیدن بکنه، گفتم آقا سوالاتتون در چه محدوده ای هست؟ جواب داد اعتقادیه. گفتم اگر اعتقادی باشد مشکلی ندارم ولی حتی این مساله هم ربطی به تخصص من در زمینه تحصیلی و کاری که قرار است انجام بدهم ندارد. کلی به طرف برخورد و هزار جور دلیل عقلی و غیر عقلی آورد که این ها لازمه کار کردن در اینجاست. فکر می کنم سوال سوم بود که کیفم را برداشتم و از اتاق رفتم بیرون. سوالات اعتقادی ایشان حول دعای رفع سوسک و مناسک نماز جعفر طیار بود!!!

برادر من، خواهر من، به والله این رسم مسلمانی نیست. به خدا، به پیامبرانش، به امامانش این رسم اسلامیت نیست. بعد از وحی، عقل مقدس ترین راهنمای الهی است. در کجای وحی و عقل گفته شده که زن برده شوهرش است؟ بعضی مواقع آنقدر ناراحت می شوم که ناخود آگاه گریه می کنم. خیر سرمان مثلا قشر دانشجو و فرهیخته جامعه هستیم. از بین رفقای من 90 درصدشان اعتقاد دارند که زن نباید تحصیل کند و کار کند و از این جور مسائل. اکثریت قریب به اتفاقشان به زن به دیده حقارت می نگرند. به قول همین کتاب قانون: ((زن رو باید رام کرد تا بشه روش زین گذاشت و سوارش شد)). آخه زن مگه حیوونه که روش زین بزاریم؟ بله، در دین مبین اسلام، سرپرست خانواده مرد است ولی این به این معنا نیست که زن نوکر بی جیره و مواجب مرد است. اساس زندگی قرار است بر پایه مهربانی و عطوفت باشد. دیروز داشتم با یکی از دوستان در این رابطه بحث می کردم. می گفت زنی که نتونه چایی باب میل من بریزه، جاش پیش ننشه!!! البته از آنوری هم داریم. فمنیست های مسلمان. همین خانم جلسه ای هایی که انشاالله خدا ازشان نگذرد که زندگی مردم را همین ها خراب کرده اند. مادرم از یک جلسه خاطره برایم تعریف می کرد که سخنران گفته مردها با تازیانه من راضی نیستم شما را در خانه حبس کرده اند. بی خود راضی نیستند. برید هر کاری می خواهید بکنید!!

ناراحتم. عصبانیم. از دین فقط و فقط پوسته اش را گرفته ایم. بله، موسیقی حرام نباید گوش داد. به نامحرم نگاه نباید کرد. گوشت حرام نباید خورد. همه اینها درست و منطقی. ولی از آن طرف غیبت هم نباید کرد، فحش هم نباید داد، توهین هم نباید کرد. یکی از دوستان که اتفاقا از مقامات بلند پایه بسیج دانشگاه هم هست، یک لحظه فحش از دهانش نمی افتد. آخه برادر من، کجای اسلام ذکر کرده که گناه فحاشی کمتر از نگاه به نامحرم است؟ تو که تا یک دختر می بینی، چشمانت را می بندی، چرا دهانت دائما در حال نقل و نبات پراکنی است؟

گند زده ایم با این مسلمانی مان. آبروی اسلام و مسلمین را برده ایم. موضوعات درجه دو را مقدس کرده ایم و مقدسات را درجه دو. مفاتیح همه جا همراهمان است و قرآن در کتابخانه خاک می خورد.

با چند تا از دوستان مثلا مذهبی در یک پارک قدم می زدیم. داشتیم راه می رفتیم که صدای جیغ شنیدیم. یه خرده جستجو که کردیم، دیدیم گودالی برای تاسیسات پارک حفر شده است و یک دختر که حواسش نبوده است، در آن افتاده است و گویا پایش صدمه دیده است. یک نگاهی به اطراف انداختیم و کسی را ندیدیم که کمک کند. به دوستان گفتم کمک کنید تا دختره رو از گودال در بیاریم. جوری به من نگاه کردند که انگار حکم زنا داده ام!!! ((حاج مهدی، استغفرالله. از تو بعیده. تو که نماز اول وقت می خونی و روزه مستحبی میگیری، می خوای به نامحرم دست بزنی؟! آخرتت رو فدای هوسبازی!! نکن)). نمی توانم حال آن موقع را توصیف کنم. هم خنده ام گرفته بود، هم ناراحت شده بودم و هم عصبانی. چیزی نگفتم. پوزخندی زدم و به داخل گودال رفتم. دو دستی دختر را بلند کردم و از دوستان خواستم که از بالا بگیرنش. هزار جور آیه و حدیث خواندم و به 124 هزار پیامبر قسم شان دادم تا حاضر شدند دختر بیچاره را بگیرند و بر روی زمین بگذارند. خلاصه، تا بنده خدا را به درمانگاه برسانیم، هزار جور لقب از طرف دوستان به من هدیه شد. نمی دانم چرا دهانم قفل شده بود و بر سرشان فریاد نکشیدم که شما یک مشت احمق هستید که اسلام را به گند کشیده اید. نمی دانم چرا نگفتم اسلام بالاترین جایگاه را برای جان انسان قائل است. نمی دانم چرا فریاد نکشیدم ...

شرابخواری گناه کبیره است. گوشت برادر مرده را خوردن چطور؟

می دانم تکراری است. می دانم کلیشه ای است اما چقدر این تکرار باعث شده تا در زندگی ما اثر بگذارد؟ به والله هیچی. اصلا انگار غیبت کردن Default ماست. اصلا کسی که غیبت نکند، آدم نیست.

سردمداران دین شده اند مداحان. یه مشت لمپن بی سواد که فقط بلندند عربده بکشند و بدعت در دین وارد کنند. مجلس امام حسین می روی، طرف می گوید هر کس می خواهد لباسش را در نیاورد، برود بیرون!! اصلا کلاس داره. هر چقدر بیشتر بدنت را زخمی کنی، پیش خدا مقرب تر هستی. اصلا اگر بمیری، یکراست میری بغل خود امام حسین!!! کسی هم نمی گوید که آسیب رساندن به بدن دیه دارد. بدن انسان برای خودش نیست. امانتی از جانب خداست که بعد از 100 سال باید تحویل خودش بدهیم. نکته قشنگ ماجرا اینجاست که اگر اعتراض هم بکنی، با یک قیافه حق به جانب و نگاه عاقل اندر سفیه می گویند: ((این عشقه. عشق به مولا. می فهمی؟!)). سال پیش که در ایام محرم، فلسطین زیر رگبار خون آشامان صهیونیست بود، با خودم عهد کردم که به مجلس عزاداری نروم. نوحه آهنگران را به عربده کشی های مداحان ترجیح می داد. حداقل باعث می شد دو قطره اشک خالص بریزیم : ((باران گرفته، باران...)). یک روز جلوی سفارت مصر بودم، یک روز فرودگاه مهرآباد، یک روز هم جلوی دفتر سازمان ملل. روز عاشورا که شد با اصرار مادرم به هیات رفتم. یکی از دوستان من را دید و گفت مثل اینکه امسال توفیق نداشتی تو مجلس عزای پسر پیغمبر باشی! (دیدید که با الفاظ چقدر قشنگ بازی می کنند؟!). پوزخندی زدم و در دلم گفتم من جایی رفتم که خود پسر پیغمبر هم یقینا دلش آنجاست.

((چندت کنم حکایت، شرح قدر کفایت / باقی نمی توان گفت الا به غمگساران)). برادر عزیزم، خواهر بزرگوارم، بیایید از همین الان نیت کنیم که این پوسته را کنار بزنیم و مغز را بیرون بکشیم. اصلا منظورم این نیست که نباید به ظواهر اهمیت داد. نه، اصلا اینطور نیست. خواهرم، کیست که نداند سیاهی چادر شما تازیانه ای بر عمق وجود ابلیس است (من الجنه و الناس)؟ برادرم، کیست که نداند نماز اول وقت تو چشم دشمنان را کور می کند؟ همه اینها درست است و سر جای خودش ارزش دارد. مساله اینجاست که اینها ابزارهایی هستند برای رسیدن به اصل مطلب. حجاب زمانی معنا پیدا می کند که با جهاد همراه باشد. نمازی ارج و قرب دارد که با غیبت گره نخورده باشد. اصلا هم کار سختی نیست. فقط باید یادمان باشد یک Guide Book داریم. هر وقت درباره موضوعی ایراد داشتیم، به کتاب قانون مراجعه کنیم. مطمئن باشید سازنده این دستگاه، دستورالعمل بهینه عمل کردنش را بهتر از هر کسی می داند...

بعدالتحریر: گویا بر برخی از دوستان امر مشتبه شده است. این نوشته اصلا قصد ندارد کسانی که به احکام دین بی اعتنایی می کنند را تطهیر کند. نگارنده اصلا اعتقاد ندارد که دین یک امر باطنی صرف است و هیچ نمود ظاهری ندارد. حرف اصلی این است که دین دارای دو وجه ظاهر و باطن است که هر دو وجه آن دارای درجه اهمیت بالا هستند و هیچکدام بر دیگری تقدم ندارند. همانطور که حجاب همراه با غیبت کردن مذموم است، صداقت بدون نماز اول وقت هم مورد نکوهش است. دین یک مجموعه است که باید به صورت کامل و نه بخش بخش، اجرا شود.

بعد نوشت: دیشب داشتم یک سخنرانی از رئیس جمهور می خواندم. جمله ای از ایشان بیان شده بود که بی ارتباط با این مطلب نیست: ((امروز کسی اگر در این جمهوری اسلامی، نگاهش به عرصه های حکومتی جز برای خدمت، جز برای فداکاری و جز برای اجرای عدالت باشد، مطمئن هستید، مطمئن تر باشید که خسره الدنیا والاخره)).