از همه جا از همه چیز - مطالب موسیقی

» امروز

معرفی نامه

شهریور 1367 وارد این دنیای اغواگر شدم. به لطف خدا از دبیرستان متوجه شدم که دنیا بدون صاحب و مخلوق بدون خالق هیچ ارزشی ندارد. بیشتر از آنکه دانشجو باشم دانشجو نما هستم. غم ایران دارم. ایران اسلامی. ایرانی که در آن همت و باکری زیسته اند. از بت شکن خمین آموخته ام که خاک ایران مانند همه خاکهای دنیاست. وقتی با ارزش می شود که آن را با خاک پای محمد (ص) آمیخته سازیم. به یقین رسیده ام که اسلام یگانه راه دستیابی به سعادتی است که فیلسوفان عالم هنوز از درک آن عاجز هستند. مفتخرم که در این اوضاع پرفراز و نشیب عصر فتنه هنوز سرباز ولی فقیه و حامی دکتر احمدی نژاد هستم.

متشكرم

پیشنهاد ویژه

مقالات برتر

پیوندهای روزانه

منوی اصلی

ارتباط با نویسنده

موضوعات

آرشیو ماهانه

خروجی ها

آمار وبلاگ

ژاکتی به وسعت یک شاخه نیلوفر

خنده رو از لب این دل ناشاد بگیر

یه کم عاشق شدن رو از دلم یاد بگیر

"محسن چاووشی" در هر حال محسن چاووشی است و مورد علاقه من. شاد و غمگین هم ندارد؛ هر چند من غم را بیشتر ترجیح می دهم. با این حال "یه شاخه نیلوفر" قله کارهای محسن است. البته "ژاکت" هم در این کویر موسیقی ایران، مثل آب گوارا می ماند ولی خب...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در پنجشنبه ششم اسفند 1388 ، ساعت 06:46 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

آروغ های مضحك آقای كارگردان

"واقعا ما چقدر بدبخت هستیم كه در ایران زندگی می كنیم. واقعا این مسئولین جمهوری اسلامی چقدر آدم های بی تربیتی هستند كه ملت رو به حال خودشون رها نمی كنن. آخه دیكتاتوری تا كجا؟ واقعا تا كی باید تحمل یه مشت لباس شخصیه عوضی رو داشته باشیم؟ آخه ایران هم شد كشور؟ چرا من نمی تونم سگ داشته باشم؟ اصلا مگه من از سگ پایین ترم؟"

جملات بالا را می توان چكیده یك فیلم سینمایی دانست كه كارگردان میهن پرستش ادعای "زحمت بسیار كشیدن" برای آن را دارد. بله، درباره فیلم ارزشی و معناگرای "كسی از گربه های ایرانی خبر ندارد" حرف می زنم. فیلمی كه كارگردان ارزشی آن كه دست مسعود ده نمكی را در ارزشی بودن از پشت بسته است، در ابتدای فیلم اعلام می كند كه چون در ایران قانون كپی رایت به صورت سختگیرانه ای اعمال می شود و مردم مظلوم ایران در این زمینه تحت فشار حاكمان ظالم قرار دارند، كپی این فیلم و پخش آن بین دوستان و آشنایان، از شیر مادر هم "حلال تر" است. البته ایشان به این مورد اشاره نكرده اند كه اگر فیلم به نمایش عمومی در می آمد هم چنین وضعیتی برقرار بود یا خیر؟ همچنین وضعیت كسانی كه در جشنواره های "حقوق بشری" دنیا، این فیلم را دیده اند و به حال مظلومیت جوانان ایران، قطره قطره اشك ریخته اند، مشخص نشده است. باید بررسی شود كه آیا دلارهای سبز این جشنواره ها هم از شیر مادر حلال تر است یا حكایت همان شیر خر خوردن آقای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی! است. البته این موضوع اصلا جای تعجب ندارد. به هر حال این كارگردان ارزشی كه میزان تعهد خود به "شبهه ناك" نبودن درآمد خود و سایر مردم ایران را ثابت كرده است، سابقه طولانی در همراهی با انواع جك و جونورها را در كارنامه خود دارد. با توجه به اینكه فیلم قبلی ایشان "لاك پشت ها هم پرواز می كنند" نام دارد و فیلم كنونی ایشان هم با نام "كسی از گربه های ایرانی خبر ندارد" پخش شده است، احتمال می رود فیلم های آتی این كارگردان مسلمان و انقلابی درباره وضعیت زندگی اسفبار پلیكان ها در نظام دیكتاتوری جمهوری اسلامی باشد.

تماشای این فیلم به تمامی افراد بالای صفر سال توصیه می شود. فقط باید توجه داشت كه از همراه بردن "متحجرین" و "فریزشدگان دهه شصت" به داخل سینما جدا خودداری شود. علت این امر این است كه ممكن است در ذهن این افراد كه از دنیا عقب مانده اند و به مفاهیم كهنه ای نظیر "دیانت و سیاست"، "شهادت و قیامت" و "آوینی و سینمای ارزشی" فكر می كنند، این سوال پیش بیاید كه "واقعا این فیلم داره درباره تهران صحبت می كنه؟!". البته واضح و بدیهی است كه چنین سوالات مضحك و بی اساسی فقط از جانب همین متحجرین مطرح می شود. وگرنه كدام انسان فرهیخته و روشنفكری است كه نداند در تهران اگر شما با یك دختر كه كمی موهایش بیرون است، در داخل اتومبیل مشغول حركت باشید، یقینا یك فروند لباس شخصی با مقادری متنابهی مو و ریش به سمت شما هجوم خواهد آورد و انجام این فعل حرام را با نهایت بی ادبی و بی تربیتی تقبیح می كند و تازه ممكن است آلات این فعل حرام را هم با خود ببرد. مگر می توان آن سكانسی كه "یك بسیجی به یك دختر و پسر كه در حال صحبت در داخل ماشین و بازی با یك سگ هستند، حمله می كند و از نجس بودن سگ خبر می دهد و به همین هم اكتفا نمی كند و آن موجود نازنین كه شناسنامه هم دارد را با خود می برد و بعد ما یك صدای جیغ دردناك می شنویم و ..." را دید و به حال زار جوانان ایران كه در قفس جمهوری اسلامی محبوس هستند؛ گریه نكرد؟ عجب شهر مزخرفی است این تهران. حتی اگر سگ هم به همراه خود داشته باشی، بسیجی ها اذیتت می كنند. البته هستند در این میان كسانی كه از مراودات افلاطونی دختران و پسران در این شهر به صورت كاملا آزاد خبر می دهند ولی ما كه می دانیم آنها مزدور ساندیس خور نظام هستند كه خون جوانان را در شیشه كرده اند. اینها خیال می كنند ما در فضا زندگی می كنیم. می گویند در تهران كم مانده رابطه علنی جنسی در خیابان ها داشته باشیم. بابا اینها دیگر چه موجودات عجیبی هستند! الحق كه باید گفت بسیج، لشگر Mokhless خداست. واقعا اینها این حرف ها را درباره تهران می زنند؟ شاید منظورشان تهران در زمان پهلوی است. آخه تهران در زمان جمهوری اسلامی یك زندان بزرگ است. پسران و دختران باید یك پرده بینشان بكشند تا بتوانند با هم حرف بزنند. اصلا در تهران چیزی به نام پاساژ وجود ندارد كه دختر و پسر بخواهند دو كلمه با هم اختلاط كنند. اصلا اختلاط چیه؟ در جمهوری اسلامی حرف زدن دختر و پسر با هم حرام عینی است و هر كس مرتكب این جرم بزرگ شود، به مجازات غیرانسانی سنگسار محكوم می شود. تازه آخوندهایش هم می خواهند همه زنان مطلقه را صیغه كنند! (ای بابا، چرا كانال عوض شد. اون كه یه فیلم دیگه بود!). این هم كه می گویند بیشتر از 100 گروه موسیقی فقط در تهران مجوز فعالیت دارند و هر روز در فرهنگسراها و سالن های مختلف برنامه اجرا می كنند، دروغ محض است. اصلا مگر كسی به نام محسن یگانه، محسن چاووشی و رضا صادقی در ایران وجود دارد؟ این اسامی همه اش ساخت دست سپاه و بسیج است. اینها استاد جعل هویت هستند. چند روز پیش هم خبر جعل كردند كه سیمین غائم قرار است در تهران برنامه اجرا كند. گوش نكنید به این حرف ها. اینها رو همون سایت مستهجن "گرداب" كه برای سپاه است منتشر كرده. تازه اون "فالس نیوز" هم تاییدش كرده. اصلا چرا راه دور برویم؟ چند ماه پیش در بوق و كرنا كردند كه گروهی موسوم به "آریان" با یك خواننده معروف اروپایی به نام "كریس دی برگ" اجرای مشترك داشته است و كنسرت هم برگزار كرده است. بابا همه این حرف ها دروغه. اصلا مگه امكان داره كه یك خواننده طراز اول جهانی بیاد در كشوری برنامه اجرا كند كه موسیقیدان های مطرحش را می فرستد در طویله تمرین گیتار و ویولون زدن بكنند؟! همین استاد شجریان خودمان به جرم اینكه علیه مسئولین خونخوار جمهوری اسلامی صحبت كرده بود، اصلا بهش اجازه ندادند كه آلبومش را منتشر كند و اصلا هم آلبومش پرفروش نشد و اصلا هم در جشن خانه سینما شركت نكرد و اصلا هم برای بازیگران سخنرانی نكرد.

از من به شما نصیحت، گول این فریبكاری های جمهوری اسلامی را نخورید. همانطور كه آقای كارگردان ارزشی در اول فیلم می گویند، شما باید در مقابل ظلم هایی كه در ایران به موسیقیدانان می شود، واكنش نشان دهید. باید به این افراد كمك كنید. اصلا به این حرف هایی كه می گویند در ایران آموزش موسیقی آزاد است و كلی كلاس و آموزشگاه هم در این زمینه وجود دارد، گوش نكنید. این ها همه اش دروغ هایی است كه بیست و سی می گوید. الان وضع موسیقی در ایران اسفبار است. كار به جایی رسیده است كه هنرمندان این مرز پرگهر مجبورند در بالای ساختمان های خراب و داخل طویله و هزار جور جای ناجور دیگر فعالیت های هنری خود را دنبال كنند. شاعر بزرگوار در همین ارتباط فرموده اند كه "اینجا تهرانه، یعنی شهری كه، هر چیزی توش میبینی مایه تحریكه".

دوستان عزیز، جوانان برومند، چشم هایتان را باز كنید و به فراتر از قفسی كه جمهوری دیكتاتوری اسلامی برای شما فراهم كرده است، بیندیشید. مثل آقای كارگردان دلتان را به دریای سیاه بزنید و به جامعه متمدن بپیوندید. در این صورت هم كلی خوش به حالتان می شود و هم در كلی از جشنواره های حقوق بشری شركت می كنید و به پاس تلاش های مستمرتان، جایزه می گیرید. تازه آنقدر خوشفكر و خوشبین هم می شوید كه مشكلات اساسی مملكت را درك می كنید. مسائلی نظیر مشكلات زندگی سگ ها در كلانشهر تهران، بررسی وضعیت خوانندگی زن ها و تاثیر آن بر فرار مغزها، اعتقاد "هیچكس" به وطن دوستی و ملی گرایی و بسیاری مسائل مهم دیگر.

مخلص كلام اینكه در هنگام مشاهده این فیلم، اشك در چشمانم حلقه زده بود و در دلم مسئولین جمهوری اسلامی را نفرین می كردم كه این بلاها را بر سر گربه های معصوم ایرانی آورده است. الهی كه خیر نبینند...

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در جمعه بیست و سوم بهمن 1388 ، ساعت 04:06 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

مودبانه اش می شود "گور بابای کپی رایت"

بانک سینا، آهنگ Fairy Tale را روی تبلیغش می گذارد و تلویزیون هم آن را پخش می کند. این کار یعنی رسما ............. حق انحصاری تکثیر (کپی رایت).

نکته: در جای خالی می توانید از عباراتی مثل "گور بابا" و "........." و "........" استفاده کنید!

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در جمعه نهم بهمن 1388 ، ساعت 08:27 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

ای مطرب خوش غوغا

تابستان سال پیش بود. ساعت 2 بعد از ظهر بود و از آسمان آتش می بارید. من با زبان روزه پشت فرمان پژو 405 نقره ای در ترافیک وحشتناک بزرگراه بسیج گیر کرده بودم. کلافگی امانم را بریده بود. حتی نمی توانستم یک سی دی آهنگ بگذارم. خود را عادت داده ام که هنگامی که روزه هستم، آهنگ گوش نکنم. واقعا عصبی شده بودم. بی خیال کلاس دانشگاه شدم و در اولین جایی که می شد، ماشین را کنار زدم و شیشه ها را بالا کشیدم و کولر را روشن کردم. رادیو را روشن کردم و شبکه جوان را گرفتم. پشت صندلی را خواباندم و دراز کشیدم. چشم هایم را بستم. باد خنک کولر که به صورتم می خورد، مرهمی بود بر اعصاب سوهان خورده من. گوینده رادیو یک سری حرف های نامفهوم می زد. فقط این را فهمیدم که گفت به ترانه درخواستی شما گوش می کنیم. خواستم رادیو را خاموش کنم اما با خودم گفتم چرا کاسه داغ تر از آش شوم؟! من که خودم آهنگ نگذاشته ام. دارم رادیو گوش می کنم. با این توجیه، کمی صدای رادیو را بلند کردم و دوباره دراز کشیدم...

گر پاسبان گوید که هی ..... بر وی بریزم جام می

دربان اگر دستم کشد ..... من دست دربان بشکنم

خواب از سرم پرید. دیگر چشمانم بسته نمی شد. صدای جادویی ای که از رادیو پخش می شد، مرا جادو کرد. انگار که یک سطل آب بر روی سرم ریخته بودند. سرحال شدم. هر چقدر فکر کردم که صدای خواننده را بشناسم و نام او را به خاطر بیاورم، فایده نداشت.

از آن روز ماه ها گذشت تا اینکه متوجه شدم آن خواننده همان کسی است که در روزهای انتخابات صدایش را دائما در تلویزیون می شنویم. روزبه نعمت اللهی خواننده ای است که اگرچه جوان است اما برخلاف دیگر جوان های خواننده سراغ مبتذل ترین بخش موسیقی نرفته است. اکثریت اشعار او از دیوان شعرای بزرگ نظیر مولوی و سعدی استخراج شده اند. صدای گیرا و پرحجم نعمت االهی بر جذابیت کارهای او می افزاید. آخرین آلبوم او با نام عمو زنجیرباف توسط شرکت سروش به بازار ارائه شده است. الحق والانصاف این آلبوم یک شاهکار موسیقایی است. هر چقدر از شنیدن مزخرفات سیروان خسروی عصبانی شدم، تک تک آهنگ های روزبه نعمت اللهی را به گوشم هدیه کردم. شک نکنید که او یک شاهکارساز بدون رقیب است. دموی آلبو جدید او را می توانید از اینجا دریافت کنید.

امروز که داشتم مراسم رای اعتماد مجلس به وزرای پیشنهادی رئیس جمهور برای دولت دهم را تماشا می کردم، نکته جالبی من را به نوشتن این پست ترغیب کرد. جایی که سید شمس الدین حسینی – وزیر پیشنهادی اقتصاد – در پایان صحبت های خود شعری از مولوی را بیان کرد. شعری که با نوای استثنایی روزبه نعمت اللهی در آلبوم عمو زنجیرباف گنجانده شده است:

آمده‌ام كه سر نهم ..... عشق تو را به سر برم

ور تو بگویی ام كه نه ..... می شكنم شكر برم

اوست نشسته بر نظر ..... من به كجا نظر كنم

اوست گرفته شهر دل ..... من به كجا سفر كنم

به تمام دوستان عزیز پیشنهاد می کنم که حتما این آهنگ جاودانه را گوش دهند. این تک آهنگ را برای دانلود قرار می دهم اما اگر خوشتان آمد، حتما آلبوم اصلی روزبه نعمت اللهی را خریداری کنید. این ترانه را از اینجا دریافت کنید.

نکته: عنوان این مطلب، نام یکی از ترانه های آلبوم عمو زنجیرباف است.

نوشته شده توسط مهدی خانعلی‌زاده در دوشنبه نهم شهریور 1388 ، ساعت 05:48 بعد از ظهر

به کلوب بفرستید مشترک فید وبلاگ شوید لینك ثابت نظرات ( )

..: آخرین ارسال ها :..

. اين قالب توسط ساسان نوبخت طراحي و كدنويسي شده است و هرگونه كپي برداري از آن منوط به كسب اجازه مي باشد